Krok 1: Kontroluj sytuację
Idealnie, każda drużyna (alpinistyczna) powinna wcześniej wyznaczyć lidera akcji ratunkowej (innego niż główny lider wspinaczki) lub wyznaczyć lidera tymczasowo.
Kiedy zdarzy się wypadek, zadaniem tego lidera jest natychmiastowa wstępna ocena sytuacji, przydzielenie różnych zadań różnym osobom lub zaopiekowanie się różnymi poszkodowanymi. Dzięki temu cały zespół może podjąć najskuteczniejszą reakcję w możliwie najkrótszym czasie.
Krok 2: Podejdź do poszkodowanego w najbezpieczniejszy sposób
Celem tego kroku jest zapobieżenie dalszym ofiarom. Często na miejscu wypadku, szczególnie bezpośrednio po wypadku, nadal występują czynniki niebezpieczne.
Na przykład spadające kamienie, lawiny, inne spadające przedmioty lub teren podatny na uderzenia piorunów. Zbliżając się do poszkodowanego, należy zapobiec dalszym obrażeniom siebie i poszkodowanego.
Krok 3: Zapewnij pomoc w nagłych wypadkach w przypadku-groźnych obrażeń
Jeśli oddech ustanie, życie jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie. Chwilowe ustanie oddychania może być spowodowane: uderzeniem pioruna, uderzeniem ciężkimi przedmiotami, uduszeniem linami, zatruciem dwutlenkiem węgla na skutek niedostatecznej wentylacji w jaskiniach śnieżnych lub namiotach, pęknięciem opłucnej. Jeśli ranna osoba nie otrzyma na czas pomocy, jej życie będzie zagrożone.
Czasami przeniesienie rannego w bezpieczne miejsce (np. w przypadku zatrucia dwutlenkiem węgla) lub usunięcie przedmiotów powodujących uduszenie powoduje, że ranny wznowi samoistnie oddychanie.
Jeżeli trudności w oddychaniu wynikają z nakłucia opłucnej zakłócającego podciśnienie w klatce piersiowej, ranę należy natychmiast zatkać dłonią, a następnie opatrzyć gazą.
Ogólnie rzecz biorąc, w przypadku ran bez widocznego krwawienia tętniczego można zastosować bandażowanie uciskowe w celu zatrzymania krwawienia.
W przypadku krwawienia tętniczego w kończynach lub głowie i szyi, można mocno ucisnąć tętnicę w pobliżu serca palcami lub dłonią, aby zatamować krwawienie.
W przypadku większych, bardziej złożonych lub szybko krwawiących ran na kończynach (gdzie bandażowanie uciskowe jest nieskuteczne) można zastosować opaskę uciskową. Opaską uciskową należy zakładać proksymalnie do serca, po tej stronie kończyny, która znajduje się najbliżej serca.
Krok 4: Chroń rannego i zmniejszaj jego stres Po zranieniu organizm doświadcza znacznego stresu i staje się bardziej wrażliwy na bodźce zewnętrzne, takie jak zimno i ciepło. Na tym etapie priorytetem jest ochrona rannych. Utrzymuj temperaturę ciała w zimnym otoczeniu i mów do nich spokojnym tonem, zapewniając, że trwają działania ratownicze, aby zmniejszyć ich stres psychiczny i dodać im otuchy.
Krok 5: Sprawdź, czy nie doszło do innych obrażeń
Po opatrzeniu-zagrażających życiu obrażeń i zabezpieczeniu rannych należy przeprowadzić dokładne badanie od stóp do głów.
Niektóre obrażenia, zwłaszcza wewnętrzne, mogą nie być od razu widoczne lub widoczne w przypadku skrajnego stresu i można je wykryć dopiero podczas-oględzin całego ciała.
Po opatrzeniu ran ratownicy powinni natychmiast wytrzeć krew z rąk, aby zapobiec infekcji i nie powinni podejmować prób leczenia innych rannych osób bez uprzedniego opatrzenia własnych ran.
Krok 6: Opracuj plan działania
Ewakuuj się lub wyślij wiadomość i pozostań na miejscu w oczekiwaniu na pomoc z zewnątrz. Na tym etapie lider akcji ratowniczej powinien mieć pełną wiedzę na temat obrażeń odniesionych przez wszystkie poszkodowane osoby.
Na tym etapie należy poświęcić czas na wspólną pracę nad opracowaniem najskuteczniejszego planu ewakuacji, biorąc pod uwagę istniejące zasoby i siłę roboczą zespołu, obrażenia rannych, warunki terenowe i pogodowe oraz dostępność wsparcia zewnętrznego.
Naczelną zasadą jest zapewnienie rannym najskuteczniejszego i najszybszego leczenia w możliwie najkrótszym czasie.
Krok 7: Wykonaj plan działania
Niezależnie od wdrożonego planu, niezbędne jest ścisłe monitorowanie rannych, a także zwracanie uwagi na pogodę i ukształtowanie terenu. Plan działania należy odpowiednio dostosować w przypadku zmiany sytuacji.
W chaotycznym następstwie wypadku skrupulatne śledzenie każdego kroku jest nierealne. Każdą teorię należy elastycznie i odpowiednio zastosować w praktyce.
Do działań ratowniczych należy podchodzić całościowo, z kompleksowym zrozumieniem sytuacji. W sytuacjach na świeżym powietrzu zasoby, czas i siła robocza są ograniczone. Czasami aby zminimalizować straty konieczne jest poświęcenie niewielkiej kwoty na rzecz większego dobra.
Na koniec należy przypomnieć wszystkim, że bezpieczeństwo osobiste jest najważniejsze w działaniach ratowniczych. Zapewnienie własnego bezpieczeństwa pozwala na niesienie większej i skuteczniejszej pomocy innym.
